Słowniki określają magię iż „ jest to sztuka polegająca na stosowaniu pewnego systemu praktyk osiągających efekty znajdujące się w sprzeczności z prawami natury.” Musimy zaznaczyć, że magia jest antagonistyczna w stosunku do religii. Ponadto magię dzieli się na wiele klas. Istnieje mafia biała i czarna, praktyczna i teoretyczna, itp.

 

Białą magię uważa się za mało szkodliwą i korzystającą z praw natury. W obecnym świecie używana jest przez iluzjonistów, kuglarzy itp.

 

Czarna magia natomiast usiłuje podporządkować swym celom moce tajemne, używając mniej lub bardziej skomplikowanych formuł, obrzędów i zaklęć. Uważana jest jako antyreligijna i przeciwna porządkowi świata. Nazywana jest geocką, znachorską itp.

 

W starożytnych kulturach magia współgrała z religią, tak że trudno było ustanowić pomiędzy nimi granice. Gdy pojawił się chrześcijanizm, odrzucił on wszelkie formy pogańskiej magii. W brutalny sposób magia została odsunięta i nakazywano zaprzestania tej działalności pod groźbami nawet śmierci. Świat pogańskich przodków i ich wiary zaczął stopniowo upadać. Przetrwał on jednak do dziś dzień i z pewnością będzie trwał w nieskończoność. Orzeknięto że magia czarna jest sztuką satanistyczną i antyreligijną, osiągając swoje cele dzięki współudziałowi demonów.

 

W X wieku Bizantyjczyk Psellos podzielił mafię na białą czarną, i wyjaśnia, że ta biała magia nie jest w sprzeczności z naturą i nie zasługuje na potępienie.

 

Bardzo dobra klasyfikację przedstawia opat z Tritheim, Joann von Heidelberg. Uważa on że wszelka wiedza jest dobroczynna, ale można jej użyć dla podłych celów i złych, zależy to od celu jakiego się poszukuje. Uważał, że w magii niebezpieczna jest nie wiedza, tylko jej zastosowanie praktyczne.

 

W starożytności magowie byli szanowanymi ludźmi, budzili lęk i uważano ich za ważne osobistości, W plemionach byli strażnikami duchowymi swoich członków. Słowo mag pochodzi z perskiego „ magu” i znaczy „kapłan”. W erze rozwoju chrześcijaństwa skazywano magów na śmierć za swoje praktyki.

 

Praktykowanie magii, stawało się nauką, która musiała ulegać przeobrażeniom w 3 fazach

 

1 – Uzyskanie pełnego poznania tajemnic natury

2- Trwanie w nieustannej koncentracji nad magią

3 – Doskonalenie działa w warunkach rygorystycznych dopełnień określonych obrzędów.

 

W dzisiejszej dobie, w epoce rozwoju nauk, żyje nadal i to taką siłą, jakiej niewielu ludzi by się mogła spodziewać, choć stała się obiektem komercjalizacji.