Według historyków czarownictwo było wymyśloną przez bojaźliwych ludzi iluzją, w którą następnie uwierzyli fanatycy, co doprowadziło do katastrofalnych konsekwencji.

Wielu prostych wieśniaków nie wierzyło, że potrafią stosować magię do osiągnięcia celów. Istnieli tez tacy, którzy uważali się za czarowników i za czarownice. Wyobraźnia ludzi była tak ogromna, że doprowadziła do zamordowania tysięcy niewinnych osób.

Osoby, które wierzyły w rzeczywistość sabatu czarownic, wyobrażali sobie nocne zgromadzenia, których uczestnicy dawali upust dzikim i najniższym żądzom.

Same „ czarownice” widziały to zgoła inaczej. Domniemane czarownice w prawdzie przytaczały opisy sabatu, ale nie były one w pełni zgodne z oczekiwaniami prześladowców.

Życie na wsi w XVI wieku opierało się w dużym stopniu na wzajemnej zależności poszczególnych mieszkańców. Ograniczenie do małej enklawy, wywierało na mieszkańców wielką presję i zmuszało do ukrywania wszelkich silniejszych uczuć i namiętności. Ludzie nie mieli niezależnych poglądów, żyli w zamknięciu, nie rozmawiali o swoich emocjach, dużo spraw tłumili w sobie.

Obraz czarownicy w społeczeństwie XVI i XVII wieku jest wizerunkiem złej sąsiadki, - kobiety, która jest kłótliwa, problematyczna, zamknięta w sobie. Wyobraźnia sąsiada i strach przed diabłem powodował, iż z czasem zaczęli uważać owa sąsiadkę za wiedźmę. Histeria i lęk powodowały, iż pozbywano się „czarownic”, za pomocą więzień, z których już nie wychodziły.

W społeczności gdzie ludzie wierzyli w czary, każdy mógł stać się czarownicą.

Sędziowie i oskarżyciele czarownic zadawali im wiele pytań starając się ujawnić wszelkie informacje, Tortury jednak prowadziły do tego iż kobiety przyznawały się do tych czynów które się im zarzucało.

Chociaż przyjęło się uważać, że czarownice wyruszały na sabat, by tam oddawać się dzikim, diabolicznym tańcom, aktom kanibalizmu oraz orgiom, tylko niewiele z nich przedstawiało w ten właśnie sposób to, co działo się podczas owych zgromadzeń. Czasami czarownice opisywały sabat jako rodzaj parodii wioskowego festynu.

O czarownictwo oskarżano zwykle biedne, samotne osoby, którzy pozycja w społeczności była z reguły niska. czasami mszczono się na ludziach, i podawano fałszywe zeznania.

Podobnie jak osoby na kontynencie europejskim oskarżenie o branie udziały w sabacie szczegóły na jego temat czerpały z legend i opowieści ludowych.

Prawdziwe czarownice, w średniowieczu, były kobietami które zazwyczaj interesowały się zielarstwem, medycyną. Nie miały one nic wspólnego z czarna magią.