Od wielu wieków magia kojarzy się z ludzkimi emocjami a przede wszystkim z miłością. Istnieje wiele zaklęć, rytuałów, klątw stosowanych w ówczesnym świecie, aby przywabić lub odepchnąć osobę o której myślimy.
Większość miłosnych zaklęć stosowano podczas pełni Księżyca. Boginie Księżyca były patronkami zakochanych dusz. Najlepiej zaklęcia udawały się w piątki w maju i październiku. Te dwa miesiące są przypisane Wenus – bogini zakochanych.
Czary przeprowadzano pod wielkim skupieniem, w ciszy. Najczęściej czar polegał na podawaniu podarunku wybranej osobie lub dawano do skosztowania potrawę.
NA wsiach i w małych miasteczkach najczęściej właśnie gotowano potrawy. Głównie kobiety rzucały miłosne uroki.
Gdy twój partner zaczyna być leniwy w łóżku, ugotuj mu szpiczaste końcówki marchewek a potem podaj do zjedzenia. Warzywa i owoce w tradycji podnosiły poziom namiętności, głównie ogórki i pory.
Często kobiety wlewały krople własnej krwi do kieliszków z winem i podawały lubym. Najbardziej znaną przyprawą na miłość jest tradycyjnie –lubczyk.
Zawiązywano supełki na włosach zdobytych od mężczyzn by czar działał. Ale tez i związany supeł oznaczał wstrzemięźliwość dlatego panny młode w noc poślubna musiały uważać czy na sukience nie ma supełków.
Kobieta wstając z łóżka nie powinna przechodzić nad leżącym mężczyzną.
Za najskuteczniejsza ochronę przed działami złych mocy uznawano kwiaty z palmy wielkanocnej, które wtykano w łóżko.
Ówcześnie stosuje się różne metody rzucania uroków miłosnych.
Kto chce przywabić kochanka, powinien zaopatrzyć się w różową świecę i wyryć na niej opis swego ideału. Na karteczce należy zapisać swoje imię i spleść papierek czerwona, zielona i białą wstążką. Wszystko razem należy owinąć wokół gałązki wierzby. Następnie miękkim woskiem przytwierdzić do świecy. Kiedy świeca będzie się palić należy myśleć o swej miłości. Następnego dnia trzeba rozplątać świeczki i zaufać rzuconemu zaklęciu.