Samo słowo „ magia” wywodzi się od greckiego pojęcia „ magia”, mającego źródło w terminie „magoi”. Megoia odnosi się do medyjskiej kasty kapłanów, którzy badali astrologię i wróżbiarstwo. Już 13 tysięcy lat temu uprawiano magię w formie Szamanizmu.

 

Szamanizm jest uważany za najstarszą formę praktyki duchowej. W obecnych czasach jest on nadal praktykowany w niedużych społecznościach gdzie cywilizacja nie wkroczyła z wielką siłą.

Szaman jest pośrednikiem między światem materialnym a wymiarem duchowym. Wprowadza się w trans, podczas którego może odbywać podróże w inne wymiary, by zyskać tam wiedzę i odpowiedzi na pytania.

 

W Kosmologii Szamanizmu wyróżnia się 3 światy. Środkowy czyli Ziemia, wyższy świat odpowiadający niebiosom oraz niższy świat, znajdujący się głęboko pod ziemią.

Te 3 światy połączone są osią, często symbolizującą drzewo.

 

Szamanizm w dużym stopniu wpłynął na tradycję sakralną. Np. magia odgrywała wielką rolę w chińskiej religii czczącej przodków i rodzinę królewską, (XVI-VIII w. p.n.e) W tej tradycji występował „wu” czyli szaman i czarnoksiężnik w jednym, który składał ofiary wzywał duchy, leczył i rzucał zaklęcia.

W starożytnym Egipcie rozwój magii oraz religijnych obyczajów przybrał mocny akcent. Magia ta wywodzi się jeszcze z czasów, gdy dawni mieszkańcy doliny Nilu z okresu przeddynastycznego wierzyli, że Ziemia, niższy świat i niebiosa zaludnione są przez wiele istot. Jedne pomagały ludziom inne niszczyły wszystko. Rytuały oddawały hołd tym istotom. W tym celu ku czci bóstw wznoszono świątynie. Kapłani byli stróżami wiedzy tajemnej objawionej przez bogów ludziom. Ich Magiczne Księgi z Zaklęciami były szczerzone w świątyniach i placówkach bibliotecznych.

Rolę Kapłanów przejęli „ Hekau”. Dzierżyli oni metalowe lub wyrzeźbione z kości słoniowej różdżki symbolizujące władze oraz posiadający umiejętności kontaktowania się z duchami.

Magia Egiptu skupiała swoją uwagę na ochronie i na uzdrawianiu. Egipcjanie nosili amulety ochronne wyrytymi magicznymi symbolami.

Praktykowano jednak także czarną magię. Wierzono że wrogowie Egiptu i osoby którzy odwrócili się od bogów, gdy ich imiona zostaną wyryte na glinianych miskach i figurkach, a później zostaną roztrzaskane, zostawali oni przeklinani. Klątwy były częstym sposobem na pozbycie się nieprzyjaciela.

 

 

W Indiach magia i tradycja sakralne były nierozłączne od początku. Standardowe sakralne teksty znane jako „wedy” zostały objawione 52 wielkim riszim, czyli prorokom, podczas medytacji. Wedy czczą i obłaskawiają siły natury wyższe istoty przedstawiane pod postacią bóstw.

Księgi te zawierają ogromne bogactwo magicznych koncepcji. Mówią o jedności stworzenia jako tajemnicza wzajemną więź i współzależność.

 

Każdy biologiczny organizm, pierwiastek czy gatunek posiada jasno określony cel wewnątrz większego układu i jest święty, rzeczywistość zaś składa się z różnych sieci wzajemnych zależności i powiązań, które mogą być przywoływane i kontrolowane przez człowieka.